Ένας δικηγόρος αγόρασε ένα κουτί πούρα και τα ασφάλισε, αμέσως, με ασφάλεια πυρός από κάθε αιτία! (ΠΑΡΑΛΟΓΟ)
Μετά από μερικούς μήνες, κι αφού κάπνισε ταπούρα, ζήτησε από την ασφαλιστική εταιρεία, αποζημίωση για τη ζημιά που προκλήθηκε στα πούρα του από φωτιά !!! (ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΟ)
Φυσικά η εατιρεία αρνήθηκε να πληρώσει, με το επιχείρημα ότι ο δικηγόρος απλώς είχε καταναλώσει τα πούρα του με το συνηθισμένο - για πούρα - τρόπο. (ΛΟΓΙΚΟ)
Ο δικηγόρος, όμως, κατέθεσε αγωγή και το δικαστήριο τον δικαίωσε !!!!(ΠΑΡΑΝΟΙΚΟ)
Το δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι, όντως, το αίτημα είναι θρασύτατο αλλά τα πούρα είχαν νόμιμα ασφαλιστεί κατά οποιοασδήποτε μορφής πυρός !!! (ΓΕΛΟΙΟ)
Η ασφάλεια αναγκάστηκε να πληρώσει 15.000 δολάρια !!!! (ΚΟΥΛΟ)
Έπειτα από λίγο, ωστόσο, η ασφάλειαμήνυσε το δικηγόρο για εμπρησμό !!!! (ΑΠΑΙΧΤΟ)
Εφ' όσον ο ίδιος είχε δηλώσει ότι είχε βάλει φωτιά στα πούρα, κατηγορήθηκε και κρίθηκε ένοχος, από το το ΙΔΙΟ δικαστήριο, "εκούσιου εμπρησμού ασφαλισμένης περιουσίας", καταδικάστηκε σε 2 χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή και υποχρεώθηκε να πληρώσει πρόστιμο 24.000 δολάρια !!!!
Αμερική, Αμερική, είσαι μια χώρα μαγική .... (που λέει και το άσμα)
Κατά πολλούς η Κολμάρ είναι η πιο όμορφη πόλη στην Ευρώπη. Σαν να είναι βγαλμένη από κάποιο παιδικό παραμύθι. Βρίσκεται στην Αλσατία δεν είναι γνωστή μόνο για την πολύχρωμη παλιά πόλη της αλλά και για το κρασί της. Η πολεοδομία της σε συνδυασμό με τα κανάλια και τις πηγές έγιναν αιτία για να την αποκαλούν «Μικρή Βενετία». Είναι επίσης η γενέτειρα του Φρεντερίκ Μπαρθλντί, του ανθρώπου που σχεδίασε το Άγαλμα της Ελευθερίας.
Νήσοι Φερόε
To τοπίο σε κάνει να νομίζεις ότι η περιοχή κατοικείται από χόμπιτ και ξωτικά. Άλλωστε εκεί γυρίστηκαν τα σχετικά πλάνα του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών». Οι νήσοι Φερόε αποτελούνται από 18 νησιά και βρίσκονται ανάμεσα στην Ισλανδία και την Νορβηγία.
Κάστρο Νόισβανστάιν, Γερμανία
Θυμίζει παλάτι παραμυθιού, φέρνει στο μυαλό την Ντίσνεϊλαντ. Κι όμως δεσπόζει πάνω στον λόφο από το 19ο αιώνα. Το οικοδόμημα αυτό είχε τρεχούμενο νερό, τουαλέτες με αυτόματο καζανάκι (!) σε κάθε όροφο και σύστημα θέρμανσης.Σήμερα αποτελεί αγαπημένο τουριστικό προορισμό για ζευγάρια στην Βαυαρία.
Καππαδοκία, Τουρκία
Αν υπήρχε κάποιο παραμύθι που να διαδραματιζόταν σε πόλη από πυλό τότε η Καππαδοκία θα ήταν η ιδανική. Βρίσκεται στο κέντρο της Τουρκίας και είναι γνωστή για την αγγειοπλαστική της και τον μοναδικό σχηματισμό από βράχια που οδήγησε στους αρχαίους κατοίκους να δημιουργήσουν εκεί τα σπίτια και τις εκκλησίες τους.. Εκεί βρίσκονται και οι παράξενοι σχηματισμοί που ονομάζονται «παραμυθένιες καμινάδες» κι έχουν διάφορες μορφές, όπως κώνου ή μανιταριού.
Χόι Αν, Βιετνάμ
Η πολύχρωμη μικρή πόλη είναι πατρίδα περισσότερων μεταξωτών λαμπών παρά ανθρώπων! Στο παρελθόν υπήρξε σημαντικό εμπορικό κέντρο όντας στα παράλια της Νότιας Κίτρινης Θάλασσας. Σήμερα είναι τουριστικός προορισμός
Γροιλανδία
Απόμακρη, αναλοίωτη, αταξίδευτη. Η Γροιλανδία εξακολουθεί να έχει παρθένα εδάφη. Σχεδόν ακατοίκητη, χωρίς δρόμους, με ελάχιστα δέντρα δίνει την εντύπωση ότι ζουν εκεί μόνο μυθικοί νάνοι.
Βενετία, Ιταλία
Η αξιοθαύμαστη αρχιτεκτονική της, τα μοναδικά κανάλια και η αίσθηση ότι αυτή η πόλη δεν επηρεάστηκε ποτέ από την εξέλιξη την κάνουν μοναδική. Εκτείνεται πάνω σε 117 μικρά νησιά που συνδέονται με 455 γέφυρες και χωρίζονται από εκατοντάδες κανάλια.
Κατμαντού, Νεπάλ
Περικυκλωμένη από ψηλά βουνά η πρωτεύουσα του Νεπάλ αν και είναι μεγαλύτερη πόλη της χώρας δεν έχει χάσει καθόλου από την γοητεία που είχε τα αρχαία χρόνια
Νομίζω πως το φαινόμενο δεν έχει ενσκήψει… πρόκειται για αποτέλεσμα εργασίας. Απολύτως συνειδητής. Απολύτως προγραμματισμένης. Ξεκάθαρα, νέτα σκέτα. Πρόκειται για ένα νέο ‘επάγγελμα’. Μάλλον, θα βγάλω τα εισαγωγικά, ναι, είναι ένα κανονικό επάγγελμα. Κι όσο κι αν απωθεί, αν είναι αποκρουστικό και εμετικό, οφείλει κανείς να το δει, να το αποτυπώσει, να το γνωρίσει.
Γύρω στους 28 μήνες κιόλας, ‘διατρίβω’ σε τούτο τον ψηφιακό κόσμο του νετ και των μπλογκς, περισσότερο… κι όμως, το ρήμα αυτό, μάλλον με αδικεί… γιατί τα τρία αυτά ιστολόγια, αποτελούν για μένα μια διάσταση δράσης που με πληρώνει και είναι μια πύλη επικοινωνίας και εσωτερικής εργασίας. Θα πει κάποιος και ψυχοθεραπείας… γιατί όχι; Κι αυτό ακόμη… κάθε μορφή επικοινωνίας είναι θεραπευτική, δεν είμαστε πρωτότυποι αν το σημειώσουμε…
Σε όλους αυτούς τους μήνες, παρατηρώ και την παράλληλη δράση των μπλόγκερς, παλιότερων, σύγχρονων και νεώτερων… η παρατήρηση, αυτή καθαυτή δεν έχει τόση αξία όσο οι σκέψεις που κανείς διαβάζει μετά από καιρό και τον αιφνιδιάζουν…
Δεν σκοπεύω να γκρινιάξω από χόμπυ ή από την ηδονή της κριτικής… εδώ πρόκειται, είπαμε, για ένα οικοδόμημα που άνθρωποι ηργάσθησαν φιλοτίμως για να ορθώσουν… δεν είναι παίξε γέλασε, πάει να πει.
Μπορεί να πει κανείς πως υπάρχουν κάποιες βασικές κατηγορίες ιστολογίων… τα ποικίλης ύλης, ενημερωτικά, δίκην εφημερίδων και καφενείων… τα πολυθεματικά αλλά σε προσωπικό επίπεδο… χωρίς ‘βαριές’ και ασήκωτες αναζητήσεις… λίγο μόδα, λίγο πολιτική και λίγο απ’όλα… ύστερα είναι τα λογοτεχνικά μπλογκς… εδώ πάλι... είναι κι άλλα πολλά και ενδιαφέροντα… ειδικά ιστολόγια για κείνο ή το άλλο… από χειροτεχνία ως μαγειρική και από το σκάκι ως την πυρηνική φυσική… υπέροχο όλο αυτό… και έλειπε… πραγματικά και όχι ως ρηχός ευφημισμός…
Εκείνο που με κάνει να μελαγχολώ κάπως –δεν θυμώνω πλέον διότι… δεν έχω χρόνο, καθώς έλεγε κι ένας φίλος πέρασμά τους από την αρχική τους σημαντική, την σημασιολογική περιοχή του αγνού, ερωτικού και ερασιτεχνικού στο σκληρό, επαγγελματικό κόσμο της ‘οργανωμένης’ επικοινωνίας και των καλοστημένων δημοσίων σχέσεων… έχουμε ας πούμε, εκδώσει ένα βιβλίο… πρέπει να το πλασάρουμε, πρέπει να το σερβίρουμε, πρέπει να το επιβάλλουμε εν τέλει… μαζί με όλα τα υπόλοιπα που θα κάνουμε, ας φτιάξουμε και ένα μπλογκ –ή και περισσότερα-, ας γραφτούμε ‘μαζικά και με το κιλό’ και σε καμιά 300αριά άλλα μπλογκς, ας είμαστε πάντα πολύ φιλικοί, πολύ αγαπησιακοί, πολύ ευχάριστοι, πολύ ροζ, πολύ παλ, ποτέ αιχμηροί, ποτέ μα ποτέ δυσάρεστοι και ενοχλητικοί…
Έχουμε άποψη; Κακώς! Να την καταπιούμε! Προέχει να είμαστε ‘στρογγυλοί’, χωρίς γωνίες βρε αδερφέ! Εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο;
Βιβλίο είναι αυτό… είτε περιέχει διαμάντια είτε ανοησίες, πρέπει να ‘διαβαστεί από όλους’… να ‘περάσει στο κοινό’…
Τώρα θα πει κάποιος, η ανάγκη τα γεννά και τα κινεί όλα κι εγώ θα προσθέσω, ιερές οι ανάγκες μας και αγιασμένες… δεν το παίρνω πίσω… όμως, η μελαγχολία δεν μου φεύγει… όταν βλέπω μια προσπάθεια που έχει έδραση και αφετηρία την ευγενή ανάγκη να κοινωνήσουμε το ένδον σκότος, να μεριστούμε και να μοιράσουμε το φορτίο και την αγωνία της ύπαρξης να εξαλλάσσεται σε κείνο το βδέλυγμα που λέγεται ‘έχε τους φίλους ΟΛΟΥΣ ακόμα κι εκείνους που σε φτύνουν, ακόμα κι εκείνους που σου ανακατεύουν τα γαστρικά υγρά’, δεν μπορώ παρά να νιώθω εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι… και ειδικά όταν το βλέπω σε φίλια μπλογκς, από ανθρώπους που α ‘έτσι’ και μου προέκυψαν ‘αλλιώς’…
Έχετε το δικαίωμα να μου επιτεθείτε, να κρίνετε αυστηρά τις θέσεις μου, να με πείτε γερο-γκρινιάρη και άδικο και ό,τι άλλο θέλετε… ήθελα ελεύθερα να καταθέσω τούτες τις σκέψεις και δεν τις παίρνω πίσω…
Να’ναι καλά πάντως οι επαγγελματίες…
Κάνουν τους ερασιτέχνες να θέλουν να παραμένουν πάντα αυτό που είναι… ερασιτέχνες…
Νομίζω πως το φαινόμενο δεν έχει ενσκήψει… πρόκειται για αποτέλεσμα εργασίας. Απολύτως συνειδητής. Απολύτως προγραμματισμένης. Ξεκάθαρα, νέτα σκέτα. Πρόκειται για ένα νέο ‘επάγγελμα’. Μάλλον, θα βγάλω τα εισαγωγικά, ναι, είναι ένα κανονικό επάγγελμα. Κι όσο κι αν απωθεί, αν είναι αποκρουστικό και εμετικό, οφείλει κανείς να το δει, να το αποτυπώσει, να το γνωρίσει.
Γύρω στους 28 μήνες κιόλας, ‘διατρίβω’ σε τούτο τον ψηφιακό κόσμο του νετ και των μπλογκς, περισσότερο… κι όμως, το ρήμα αυτό, μάλλον με αδικεί… γιατί τα τρία αυτά ιστολόγια, αποτελούν για μένα μια διάσταση δράσης που με πληρώνει και είναι μια πύλη επικοινωνίας και εσωτερικής εργασίας. Θα πει κάποιος και ψυχοθεραπείας… γιατί όχι; Κι αυτό ακόμη… κάθε μορφή επικοινωνίας είναι θεραπευτική, δεν είμαστε πρωτότυποι αν το σημειώσουμε…
Σε όλους αυτούς τους μήνες, παρατηρώ και την παράλληλη δράση των μπλόγκερς, παλιότερων, σύγχρονων και νεώτερων… η παρατήρηση, αυτή καθαυτή δεν έχει τόση αξία όσο οι σκέψεις που κανείς διαβάζει μετά από καιρό και τον αιφνιδιάζουν…
Δεν σκοπεύω να γκρινιάξω από χόμπυ ή από την ηδονή της κριτικής… εδώ πρόκειται, είπαμε, για ένα οικοδόμημα που άνθρωποι ηργάσθησαν φιλοτίμως για να ορθώσουν… δεν είναι παίξε γέλασε, πάει να πει.
Μπορεί να πει κανείς πως υπάρχουν κάποιες βασικές κατηγορίες ιστολογίων… τα ποικίλης ύλης, ενημερωτικά, δίκην εφημερίδων και καφενείων… τα πολυθεματικά αλλά σε προσωπικό επίπεδο… χωρίς ‘βαριές’ και ασήκωτες αναζητήσεις… λίγο μόδα, λίγο πολιτική και λίγο απ’όλα… ύστερα είναι τα λογοτεχνικά μπλογκς… εδώ πάλι... είναι κι άλλα πολλά και ενδιαφέροντα… ειδικά ιστολόγια για κείνο ή το άλλο… από χειροτεχνία ως μαγειρική και από το σκάκι ως την πυρηνική φυσική… υπέροχο όλο αυτό… και έλειπε… πραγματικά και όχι ως ρηχός ευφημισμός…
Εκείνο που με κάνει να μελαγχολώ κάπως –δεν θυμώνω πλέον διότι… δεν έχω χρόνο, καθώς έλεγε κι ένας φίλος μου- είναι η ‘μετεξέλιξη’ κάποιων ιστολογίων… θα το έλεγα καλύτερα, η ‘ενηλικίωσή’ τους… το πέρασμά τους από την αρχική τους σημαντική, την σημασιολογική περιοχή του αγνού, ερωτικού και ερασιτεχνικού στο σκληρό, επαγγελματικό κόσμο της ‘οργανωμένης’ επικοινωνίας και των καλοστημένων δημοσίων σχέσεων… έχουμε ας πούμε, εκδώσει ένα βιβλίο… πρέπει να το πλασάρουμε, πρέπει να το σερβίρουμε, πρέπει να το επιβάλλουμε εν τέλει… μαζί με όλα τα υπόλοιπα που θα κάνουμε, ας φτιάξουμε και ένα μπλογκ –ή και περισσότερα-, ας γραφτούμε ‘μαζικά και με το κιλό’ και σε καμιά 300αριά άλλα μπλογκς, ας είμαστε πάντα πολύ φιλικοί, πολύ αγαπησιακοί, πολύ ευχάριστοι, πολύ ροζ, πολύ παλ, ποτέ αιχμηροί, ποτέ μα ποτέ δυσάρεστοι και ενοχλητικοί…
Έχουμε άποψη; Κακώς! Να την καταπιούμε! Προέχει να είμαστε ‘στρογγυλοί’, χωρίς γωνίες βρε αδερφέ! Εμείς θα αλλάξουμε τον κόσμο;
Βιβλίο είναι αυτό… είτε περιέχει διαμάντια είτε ανοησίες, πρέπει να ‘διαβαστεί από όλους’… να ‘περάσει στο κοινό’…
Τώρα θα πει κάποιος, η ανάγκη τα γεννά και τα κινεί όλα κι εγώ θα προσθέσω, ιερές οι ανάγκες μας και αγιασμένες… δεν το παίρνω πίσω… όμως, η μελαγχολία δεν μου φεύγει… όταν βλέπω μια προσπάθεια που έχει έδραση και αφετηρία την ευγενή ανάγκη να κοινωνήσουμε το ένδον σκότος, να μεριστούμε και να μοιράσουμε το φορτίο και την αγωνία της ύπαρξης να εξαλλάσσεται σε κείνο το βδέλυγμα που λέγεται ‘έχε τους φίλους ΟΛΟΥΣ ακόμα κι εκείνους που σε φτύνουν, ακόμα κι εκείνους που σου ανακατεύουν τα γαστρικά υγρά’, δεν μπορώ παρά να νιώθω εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι… και ειδικά όταν το βλέπω σε φίλια μπλογκς, από ανθρώπους που κάποτε γνώρισα ‘έτσι’ και μου προέκυψαν ‘αλλιώς’…
Έχετε το δικαίωμα να μου επιτεθείτε, να κρίνετε αυστηρά τις θέσεις μου, να με πείτε γερο-γκρινιάρη και άδικο και ό,τι άλλο θέλετε… ήθελα ελεύθερα να καταθέσω τούτες τις σκέψεις και δεν τις παίρνω πίσω…
Να’ναι καλά πάντως οι επαγγελματίες…
Κάνουν τους ερασιτέχνες να θέλουν να παραμένουν πάντα αυτό που είναι… ερασιτέχνες…
Μιά φωνακλού, κακάσχημη και στριμμένη γυναίκα μπαίνει σε εμπορικό κατάστημα με τα δύο παιδιά της, βρίζοντάς τα διαρκώς από την είσοδο. Ο επί της υποδοχής του καταστήματος της λεει χαρούμενα: "Καλή σας μέρα και καλώς ήλθατε στο κατάστημά μας. Χαριτωμένα τα παιδάκια σας. Δίδυμα είναι;"
Η στριμμένη γυναίκα σταματά να φωνάζει στα παιδιά και του απαντά:"Διάολε, δεν είναι δίδυμα. Το μεγαλύτερο είναι 9 και το άλλο είναι 6 . Πως σούρθε ότι είναι δίδυμα; Τυφλός είσαι ή χαζός;"
"Ούτε τυφλός είμαι ούτε χαζός κυρία μου" απαντά ο υπάλληλος . "Απλά δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποιος θα σε πήδαγε 2 φορές."
Γύφτισσα πρόσφυγας , στο ίδιο της το σπίτι ! Ανελέητο κυνηγητό, υπέστη κάποτε στην Κρήτη ! Εκεί, στης Σούδας τα νερά, πλακώσαν λήσταρχοι στα ξαφνικά ! Το νερό - αίμα, θέλουνε να γίνει, να δικαιώσουνε τη φήμη, πως είναι ΚΤΗΝΗ ! Κι αν τους ήρωες, προδώσανε οι ξεπουλημένοι, ζυγώνει η ώρα, που έρχονται νέοι - αναγεννημένοι !!!!
Γεωργιος Καραϊσκάκης όπως δεν τον είδαμε στα βιβλία
Κάποια " παρά"-ιστορικά γεγονότα για τον μεγάλο ήρωα της Επανάστασης, που θυμήθηκα βλέποντας ένα blog και που δεν μπορούμε να τα μαθαίνουμε στο σχολείο, αλλά δείχνουν ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά κάποιοι απλοί καθημερινοί άνθρωποι με ψυχή. Με αδυναμίες και πάθη όπως όλοι μας…
Ενημερώνω ότι η γλώσσα παραείναι τολμηρή…
Μάϊος 05, 2006
Τις προάλλες εκεί που έψαχνα να βρώ κάτι για την Επανάσταση του '21 έπεσα σε μια αναφόρά σχετικά με τον θάνατο του Καραϊσκάκη
Λέγεται ότι χτυπήθηκε απο φιλικό χέρι (χωρίς ποτέ να διευκρινιστεί) οτι είδε ποιός τον βάρεσε και τα τελευταία του λόγια του αθυρόστομου Καραϊσκάκη ήταν: " αν γίνω καλά θα τον χαλάσω εγώ αυτόν που με βάρεσε εάν ψοφήσω κλάστε μου το μπούτσο "
Μπορεί η εικόνα που έχουμε για τους ήρωες του '21 να είναι κομμάτι εξωραισμένη απο τα σχολικά βιβλία , η αλήθεια είναι ότι επρόκειτο για απλούς ανθρώπους που στην επικοινωνία τους δεν ήταν με το " σας" και με το " σείς" αλλα άνθρωποι όπως όλοι μας που σε κάθε ευκαιρία το έριχναν το γαμωσταυρίδι τους .
Εκείνος, όμως, από τούς αρχηγούς του '21 που χαρακτηριζόταν περισσότερο απ' όλους για την ανεξέλεγκτη γλώσσα του ήταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Ορεσίβιος και αδρός, άνθρωπος που έζησε μέχρι τέλους της ζωής του τη φτηνή ειρωνεία όσων ήθελαν να θυμούνται πως ήταν «ο μούλος» «γιος της καλογριάς», βρήκε διέξοδο, για να ξεπεράσει την οργή του και να επιβληθεί σ' ένα δύσκολο γι' αυτόν κοινωνικό περιβάλλον, στον παραληρηματικό Βωμολοχικό λόγο.Η Βωμολοχία του ήταν τόσο
συνεχής και έντονη που οι συναγωνιστές του χρειάστηκε να αποδεχθούν το ελάττωμα του αυτό ως «χούι», προκειμένου να μπορέσουν να συνυπάρχουν και να συμπολεμούν μαζί του.
Η αυτοσυγκράτηση αυτή δεν επιτυγχανόταν, πάντως, απ' όλους τούς συμπολεμιστές του και σ' όλες τις περιστάσεις. Να πώς απαντά ο Καραϊσκάκης στην πρόταση συμφιλίωσης που του στέλνει στα 1824 με επιστολή ο οπλαρχηγός της Ρούμελης Ν. Στορνάρης: «Γενναιότατε αδελφέ καπ. Νικόλα, …είδα όσα με γράφεις. Έχει και τουμπλέκια [τουρκικά όργανα του ιππικού] ο πούτζος μου, έχει και τρουμπέτες [ελληνικά όργανα]. Όποια θέλω από τα δυο θα μεταχειρισθώ…». Η ανταπάντηση ήρθε στο ίδιο κλίμα: «Επειδή έχεις και τουμπλέκια και τρουμπέτες βάστα, λοιπόν, διότι ο πούτζος μας και με τουμπλέκια και με τρουμπέτες θέλει σε κυνηγήσει…».
Πραγματικό, όμως, ρεσιτάλ ύβρεων απίστευτης σύλληψης και γλαφυρότητας περίμενε τους Οθωμανούς συνομιλητές του, όταν αυτοί έρχονταν σε επαφές μαζί του σε περιόδους που ο Καραϊσκάκης δεν βρισκόταν στις συνηθισμένες μέχρι το 1825 γι' αυτόν συνδιαλλαγές μαζί τους για να κρατήσει το αρματολίκι των Αγράφων. Έτσι, στα 1823 ο Καραϊσκάκης λέει απευθυνόμενος στον απεσταλμένο του αρχηγού του τουρκικού στρατεύματος των Τρικάλων Σιλιχτάρ Μπόδα: «Έλα, σκατότουρκε… έλα
Εβραίε, απεσταλμένε από τους γύφτους έλα ν' ακούσεις τα κερατά σας, -γαμώ την πίστιν σας και τον Μωχαμέτη σας. Τι θαρεύσετε κερατάδες… Δεν εντρέπεσθε να ζητείτε " από ημάς" συνθήκην με " έναν" κοντζιά σκατο-Σουλτάν Μαχμούτην -να τον χέσω και αυτόν και τον Βεζίρην σας και τον Εβραίον Σιλιχτάρ Μπόδα την πουτάνα!» (αντιγραφή απο το Ε της Ελευθεροτυπίας )
Κάποτε στα χρόνια του εμφυλίου τον πέρασαν απο δίκη:
…και όταν εκείνος αρματωμένος παρουσιάστηκε μπροστά τους για να δικαστεί τους είπε: «Γιατί μωρέ με φέρατε εδώ; Ποιο παράνομο έκανα;» Εκείνοι κίτρινοι από ντροπή σαν είδαν την περήφανε ια του, δειλά του είπαν: «Για τη γλώσσα σου θα σε δικάσουμε Καραϊσκάκη». Τότε εκείνος απήντησε: «Φτου σας μωρέ, γιατί αν με δικάσετε για τη γλώσσα μου, εφτά ζωές να είχα, δεν θα τη γλύτωνα. Το έχω χούϊ μωρέ. Δεν είμαι όμως κακός Έλληνας εγώ».
Τότε ένας δικαστής του είπε: «Καραϊσκάκη σου είπαμε να το κόψεις αυτό το χούϊ».
Και ο Καραϊσκάκης απάντησε: «Κυρ – Πάνο είσαι περίπου 70 χρονών. Σου έχω πεί πολλές φορές να κόψεις το χούϊ που έχεις να γκαστρώνεις τις τσούπρες. Εσύ όμως δεν τόκοψες». Και συνέχισε: «Εσείς μωρέ δεν βλέπετε τις προστυχιές που κάνετε με τους αγάδες και τους μπέηδες;» Έκανε μεταβολή και έφυγε.
Η δίκη γελοιοποιήθηκε αλλά απόφαση έβγαλε. Να πως αναφέρεται στα Ελληνικά
Χρονικά. (Είχαν βάλει την χερούκλα τους ο Μαυροκορδάτος και ο Γιαννης ο Ράγκος) .
«ο Καραϊσκάκης είχε κρυφήν ανταπόκοισιν με τους εχθρούς της πίστεως και της πατρίδος από τον Ομέρ πασάν εζήτησε μπουγιουρντί δια να γίνει καπετάνιος των Αγράφων. υπόσχετο εις τον εχθρόν να πιάσει την Τατάραιναν (το μοναστήρι της Τατάρνας) με χιλίους στρατιώτας και ευμβούλευε να έβγη ο αποστάτης Βαρνακιώτης μαζί με χιλίους εις το Ξηρόμερον; «υπέσχετο εις τον εχθρόν να τραβήξη προς εαυτόν στρατηγούς και χιλιάρχους Έλληνας εναντίον της πατρίδος.»
για να απαντήσει με επιστολή ο Καραϊσκάκης κάνοντας τους και πλάκα απο πάνω.
«έμένα η κακή τύχη μου και αρρώστησα οπίσω. Δεν ηξεύρω κιόλα από τα κρύα τα πολλά ήταν ή από τους αφορισμούς όπου μου εκάμετε, και σας παρακαλώ να με συγχωρέσει η Διοίκησις και όλοι οι χριστιανοί και να μου σταλεί και μια ευχή συγχωρητική παρά του αρχιερέως..»
Λόγια του
-Ήταν στα 1823. Ύστερα απ τη μάχη στο Κεφαλόβρυσο φέρνουν νεκρό τον ήρωα Μάρκο Μπότσαρη στο Μοναστήρι. Ο Καραϊσκάκης, που ήταν άρρωστος στο Μοναστήρι, σηκώθηκε απ το κρεβάτι του και ασπάστηκε το νεκρό με τούτα τα λόγια.:
«Άμποτε, Μάρκο ήρωά μου, να πάω κι εγώ από τέτοιο θάνατο».
Και ύστερα συμπλήρωσε μπρος στο νεκρό ήρωα:
«Ο Μάρκος ήτανε τρανός. Είχε μυαλό όσο κανείς άλλος. Καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκηα σαν του Χριστού. Ούτε το δάχτυλό του δέ φτάνουμε εμείς»
-Στη διάρκεια μιας εκστρατείας που έκανε ο Καραϊσκάκης στη Ρούμελη το 1826 πιάνει χιονοθύελλα και οι στρατιώτες του έρχονται σε δύσκολη θέση από τρόφιμα. Τα παλικάρια αρχίζουν να διαμαρτύρονται στον αρχηγό τους και εκείνος, που συχνά έκανε αστεία, για να τους ξεγελάσει τους φωνάζει:
" Σφίξτε ορέ εσείς το ζωνάρι σας και βαρείτε την κοιλιά σας".
Γέλασαν οι Έλληνες πολεμιστές στο αστείο του Καραϊσκάκη και ξεχνώντας τη πείνα τους άρχισαν όλοι να φωνάζουν:
«Βαρούμε τη κοιλιά Καραϊσκάκη, βαρούμε τη κοιλιά Καραϊσκάκη»
-Στο μοναστήρι του Προυσού πεσμένος στο κρεβάτι απ' τη φυματίωση κατά το 1823 ο Καραϊσκάκης παροτρύνθηκε από κάποιο καλόγερο να τάξει στην Προυσιώτισσα ένα δώρο για να γίνει καλά.
" Τι να δώσω ορέ!… Δεν έχω τίποτε άλλο απ' το μουλάρι μου και το τάζω," είπε χαμογελώντας πικραμένα. Αφού βελτιώθηκε κάπως η υγεία του και του έπεσε ο πυρετός έδεσε το μουλάρι απ' την πόρτα της εκκλησίας χάρισμα στην Παναγία κι όπως' πάντα είπε τ' αστείο του:
«Που νά' ξερα εγώ Παναγιά μ' πως ήθελες του μπλάρι μ' για να με γιάν'ς τόσο καιρό».
-"Όποιος γίνεται αφέντης χωρίς να γίνει δούλος, είναι μπάσταρδος αφέντης κι αλίμονο στο δούλο".
Αυτός ο άνθρωπος ήταν μοναδικός ο Μακρυγιάννης τον περιγράφει τέλεια νομίζω.
" 'Οταν ζούσε ο Καραϊσκάκης όλοι αυτείνοι ούτε δια ψυχογυιόν δεν τον κάναν καμπούλι. Σκοτώνοντας ο Καραϊσκάκης, σκούργιασαν τα ντουφέκια τους, στόμωσαν τα σπαθιά τους. Τότε είδαμεν πόσα δράμια ζυάζει ο καθείς."
Α)ΑΦΕΛΕΙΑΕΦΗΒΙΚΗ-ΕΞΕΓΕΡΣΗΕΝΗΛΙΚΗ-ΡΗΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ-ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΜΕ ΟΥΣΙΑ !
Β) ΕΙΤΕ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ,ΕΙΤΕ ΟΧΙ-ΖΟΥΜΕ Σ'ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ- ΜΕ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΧΗ !
Γ) ΑΦΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΦΥΣΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΑΝ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΦΑΝΤΑΖΕΙ ΜΑΚΡΙΑ,ΟΤΑΝ ΘΑ ΤΗΝ ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ,ΘΑ'ΝΑΙ ΠΙΑ ΑΡΓΑ ! ΑΙΣΙΟΔΟΞΑ ΛΟΓΙΑ ΜΟΝΟ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΛΕΤΕ,ΜΑ ΣΑΝ ΣΑΣ ΠΛΗΞΕΙ ΚΑΙΡΙΑ,ΤΟΤΕ ΠΙΑ ΘΑ ΚΛΑΙΤΕ !
Δ) ΕΘΕΣΑ ΜΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ,ΣΤΗΝ ''ΗΘΙΚΗ'' ΜΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ! ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΑΙΜΟΡΑΓΙΑ, ΓΙΑ ΝΑ'ΧΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΑΞΙΑ ! ΑΥΤΑΡΧΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΚΡΩΣ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ,ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΩ,ΠΑΡΑΦΡΟΝΕΣ ΚΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΣΟΥ ΛΕΩ !
---------' Είσαι απαισιόδοξος πολύ!' --------- Εγώ ; και όχι το σενάριο το φρικτό ;;;; Όταν η Greenpeaceεπί χρόνια , μιλούσε για την καταστροφή των πυρηνικών, μιλούσε στο λήθαργο των λαών ! -----Μα τί μπορούν να κάνουν οι λαοί ; (με ρωτά το ταίρι) --------Σε τί κόσμο φέραμε τα παιδιά μας ; (της απαντώ;) -------Τί μπορούν να κάνουν οι λαοί ; (επιμένει αυτή) -------ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΝ(ΚΑΘΑΡΙΖΑΝ) ΤΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ , ΑΠ'ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ !!!!
Με τον ίδιο τρόπο που πλένουμε το κορμί μας, θα έπρεπε να πλένουμε και το πεπρωμένο μας, να αλλάζουμε ζωή, όπως αλλάζουμε ρούχα – όχι για λόγους επιβίωσης, όπως κάνουμε όταν τρώμε ή κοιμόμαστε, μα με εκείνο το σεβασμό που έχουμε σαν τρίτοι απέναντι στον εαυτό μας.
Υπάρχουν ποιητές που είναι τεχνίτες
Και δουλεύουν τους στίχους
Όπως οι μαραγκοί το ξύλο!
Τι λυπηρό να μην ξέρεις ν’ ανθίζεις!
Να ‘χεις να βάζεις στίχο σε στίχο, όπως αυτός
Που χτίζει έναν τοίχο
Και βλέπει αν στέκει καλά
Και τον γκρεμίζει αν δεν είναι έτσι!
Αλλά, το μόνο έργο τέχνης είναι η Γη μας
Που αλλάζει, και πάντα η ίδια είναι και πάντα ωραία…
Το σκέφτομαι, όχι όπως ο οποιοσδήποτε σκέφτεται,
Αλλά όπως αυτός που αναπνέει.
Κοιτάζω τα λουλούδια και γελάω…
Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνουν ούτε κι εγώ αν τα καταλαβαίνω.
Γνωρίζω όμως ότι η αλήθεια μαζί τους και μαζί μου είναι
Στην κοινή μας θεότητα
Που μας αφήνει να φύγουμε, να ζήσουμε για τη Γη,
Ευτυχισμένοι στα χέρια τις εποχές να σηκώνουμε
Ν’ αφήνουμε τον άνεμο να μας αποκοιμίζει
Και στα όνειρά μας, όνειρα να μην έχουμε.
Είναι μερικοί άνθρωποι μοχθηροί ! Το βλέπεις άλλωστε και στην μορφή ! Είναι οι ίδιοι που χλευάζουν, την οποιαδήποτε δουλειά και σαν γυρίσουν σπίτι, πλένουν και σιδερώνουν, χεσμένα βρακιά !!!
.................
Ωραίο αυτό που είπε ο 'ΔΗΜΗΤΡΗΣ' σήμερα , στην εκπομπή της ΕΡΑ ΣΠΟΡ 'ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ' !
- '' Άκου ρε Λευτέρη ,τί μου λέει ο 'άλλος'..... -' Τί δουλειά κάνεις ;' - '' Ξεγεννάω κότες ρε ! Άμα έχεις καμμία, φέρ'την να στην ξεγεννήσω !!!!''
χαχαχαχαχαχαχαχα............................
Αν έχεις χιούμορ.....................................
*****ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ............ ''ΜΗΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΦΟΥΣΤΕΣ ! ΕΛΑΤΕ ΣΤΟΝ ΠΕΡΑΙΑ, ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΤΙΣ ΧΟΥΦΤΕΣ !!!''
